میرم از اینجا...

دیگه دارم به لحظه های اخر نزدیک میشم لحظه تحقق ارمانهام لحظه خلاصی...

شایدم دارم یه بهشت خیالی تو ذهنم درست میکنم شاید

اما دوست ندارم یه لحظه دیگه تو ایران بمونم ایرانی که همه دیوارهای اخلاقیش

فرو ریخته و انسانیت کلمه ناشناخته ای واسه مردم و دولتش شده

ایرانی که غرور جوونای وطنم یعنی افغانستان رو زیر پاهاش له کرد

ایرانی که حاضر بودم یه زمانی به خاطرش جوون بدم اما تازه فهمیدم چقدر در اشتباه بودم

اصلا افغانی نه یهودی نه یه حیوون به چه حقی به حرمت و کرامتمون توهین میکنند تمام

ازادیهای ما رو گرفتند شدیم زندانی زندان اشتباهات پدرامون که با فریب شعارهای

اسلامیت و مدنیت وارد این کشور شدند

میرم جایی که حرمت سگم نگه میدارند و بعد از چند سال زندگی میشی شهروند

همون کشور بدون تبعیض. همون جایی که انسانیت معنا داره

میرم جایی که به جرم افغانی بودن قدم به قدم از ماشین بیرونم نندازند

میرم جایی که بتونم سر مو بالا بگیرم و بگم من افغانی هستم

شاید تو این راه سختیهای زیادی متحمل بشم شاید خیلی چیزامو از دست بدم

ما مطمنم شرافت و کرامتو پیدا میکنم

کرامت و شرافتی که اگه تو ایران از دهنم بشنوند به چشم یه احمق بهم نیگاه میکنند

خسته شدم از این همه اسلام تو خالی و دروغ و نیرنگ

خسته شدم از این همه دروغ

میرم اما دلم واسه همه دوستام جوونای وطنم و مردم شریفم تنگ میشه

مردمی که حاضرم جونمم واسشون بدم. دلم واسه همه تنگ میشه وقتی فکرشو میکنم که قراره نبینمشون

بخدا دق میکنم

دوستوووووووووووووووووووووون دارم بخدا